خدایا به من آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را نمیتوانم تغییر دهم....

و شهامتی تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم

و دانشی که تفاوت این دو را بدانم!

به نام خدا.....

سلام به همه دوستان

از همینجا از کلیه (کبد ..روده ..معده..هرجور که راحتی)دوستانی که با کلام (بخونید کامنت)محبت آمیزشون همچون کمبود عاطفه داری راحیل ...تو دیوونه ای کلی تشکر پرت میکنم اینجوری:..تشکر ..تشکر!(با آهنگ بخونید)

و از دوستانی که کامنت میذارن و حال بنده رو میپرسن ممنون مندو و از خودم تشکرات فروان سُر میدم سمتشون و واقعا خوشحالم که اینقدر جویای حال من هستین و من هی همینجوری از خوبی دارم میمیرم!.

دوستانی که کامنت میذارن و از من میپرسن که میشناسمشون باید بگم که من یه مقداری از پارسال که وارد سن قانونی شدم کمی بزرگ شدم مریضی های باکلاسی همچون آلزایمر گرفتم و خودم رو هم نمیشناسم چه برسه آدم متشخصی مثل شما که به جای نظری راجع به شعرم از من میپرسید که میشناسمتون یا نه! (واقعا به بزرگواری خودتون اینا من حقیر اینچیزا رو ببخشید!!!)

من نه فمنیستم نه میخوام باشم نه دلم میخواد از حرفهای تکراری بگم!اما این شعر رو با تموم وجودم لمس کردم و هر روز هم در گوشه ای از زندگیم به این برخوردم !

این شعرو تقدیم میکنم به همه دخترهایی که مردانه زندگی میکنند و به دختر خاله ام که برای دومین بار در عمر 22 ساله اش کَت شده و جوابگو نبوده و امشب باید برای جراحی قلبش حاضر بشه!کسی که برای غرور یک مرد به این روز افتاده!نمیدونم که خوب میشه یا نه و کسی هم نمیدونه زنده میمونه یا نه!چه فرقی میکنه؟کنار این همه خودخواهی دگر خواهی یعنی گناه!ازتون نمیخوام براش دعا کنید که میدونم این کارو نمیکنید!!!اما خودم از خدا میخوام :خدای خوب من تو گفتی تنهات نمیذارم گفتی همیشه با توام پس اگر تو رهایم کنی چگونه است«امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف سوا؟»برای بی نیازیت به من ببخش ....به من که جرمی جز زن بودن در یک دنیای مرد پرور و مرد سالار ندارم!...

و من به یاد می آورم این آیه در کتاب تو ای خدا:«دخل زکریاالمحراب وجد عندها رزقا قال:یا مریم انی لک هذا؟قالت: هو من عندالله ان الله یرزق من یشاء بغیر حساب....یرزق من یشاءبغیر حساب» زمانی که ذکریا وارد صومعه شد مریم را دید که در کنارش میوه و غذاهای وجود دارد پس از او پرسید مریم تو از صومعه بیرون رفتی؟ و مریم پاسخ داد خداوند من به هر که بخواهد بی حساب روزی میدهد!

پس به من هم ببخش!به من بی حساب روزی بده ،خدایی که ندیده هزار بار دیدمت!

(جرم زن بودن)

سلام....

بعد از چند روز که دارم مطالبو جمع بندی میکنم برای اینجا.....

چند روزی که سرحال نیستم ....راستش یه مطلبی برای وبلاگم نوشتم یه جور بیوگرافی اما متاسفانه کپی میکنم یه جورایی قاطی پاتی میاد ،بند اول میاد آخر از اینجور قاطیها دیگه ،حالا درستش میکنم برای دفعه های بعد اما میدونم بعد از خوندنش کلی ازم سوال میکنید!!!....

بگذریم....

از فضای سیاه شعرم گله میکنی ..از نا امیدی تو نوشته هام مینالی....میگی زندگی کن ..بخند ....مرگ زمانی داره ...از این چیزها زیاد بهم گفتین ،نمیدونم حق با کیه!...من نه امیدورام نه نا امید ...فضای نوشته هام سیاهه برا اینکه دنیای اطرافم سیاه ..آدمها همه سیاهند....

من وقتی یه بچه ای رو میبینم که توی جوب دنبال غذا میگرده نمیتونم بنویسم :زندگی زیباست!!!یا وقتی توی زمستون توی سرمایی که تا مغز و استخون نفوذ میکنه کسی رو پابرهنه میبینم نمیتونم توی شعرام از زیبایی بگم ....شاید تقصیر خودمه خودم میرم دنبال ایبنجور آدمها ..خودم میگردم تا پیداشون کنم ...شاید بزرگترین تفاوتم با هم سن و سالهام این باشه ....من به جای رفتن به دل طبیعت و نوشتن از پروانه ایی که روی گل عشوه میکرد و بارانی که رقصان از لای دست باد روی صورت آفتابگردونها مینشست ،از پروانه ای مینویسم که به دست باد سیاه هوی هوی کنان اونو در خودش بلعید و پر از آرزو بود ..از بارونی که سیل میشه و خونه های مردم را آب میبره .....از دل درد زمین که وقتی به خودش میپیچه و زلزله میاد میشه بم ...میشه پاکستان ..میشه......

اینو گفتم تا ازم گله نکنی ...شاعرهایی که از زیبایی و اینجور چیزها گفتن کم نیست (ادبیات توصیفی)

برو بخون ..نود درصد غزلهای قبل مشروطیت پر از این توصیف ها ..دیگه شعر گفتن از گیسوی یار و تو رفتی من موندم بسه .....اگه هم بخوام از اینا بنویسیم بهتره جدید و قشنگ باشه نه تکراری و فرسوده......

اینم مینویسم تا نگی راحیل فقط از سیاهی مینویسه اونم تو 19 سالگی:

«و بدان! کسی که گنجینه های آسمان و زمین در دست اوست تو را در دعای رخصت داده و پذیرفتن دعایت را برعهده نهاده و تو را فرموده از او خواهی تا به تو دهد، و از او طلبی تا تو را بیامرزد.ومیان تو و خود کسی را نگمارده تا تو را از وی باز دارد و از کسی ناگزیرت نکرده که نزد او برایت میانجی گری آرد؛و اگر گناه کردی از توبه ات منع ننموده و در کیفرت شتاب نفرموده و چون بدو باز گردی سرزنشت نکند ، و آنجا که رسوا شدنت سزاست پرده ات را ندرد؛و در پذیرفتن توبه برتوسخت نگرفته و حساب گناهت را نکشیده ،و از بخشایش نومیدت نگردانیده ، بلکه بازگشتت را از گناه نیک شمرده و هر گناهت را یکی گرفته و هر کار نیکویت را ده به حساب آورده و در بازگشت را برایت باز گذارده و چون بخوانیش آوایت را شنود ، و چون راز خود را با او در میان نهی آن را داند، پس حاجت خود بدو نمایی و آنچه در دل داری پیش او بگشای ، و از اندوه خویش بدو شکایت کنی و خواهی تا غم تو را گشاید و در کارها یاری ات نماید و از گنجینه های رحمت او آن را خواهی که بخشیدنش از جز او نیاید : از افزودن مدت زندگانی و تندرستی ها و در روزی های فراوانی.»

ظهر ،

آفتاب در میان

حنجره خالی آسمان اذان میگوید

آب با همه روانیش برای وضو راکد!!!!

مردمانی همه سرخپوش

همه آماده برای نماز

شیطانها یک در میان

صف،شیطانها

همه به صف

میدوی تا جایی در صف ....

نه!

صف تا آخر کره زمین

پاهایت خسته....

«قد قامت الصلوه»

به نماز هم نمیرسی

بین آنها در صف میگردی دنبال کسی که

سالها پیش در تو زندگی میکرد

و دیروز میان لحظه مرده تولد

تو را ترک کرد

همان غروبی که

روزنامه عکس زنی را چاپ کرد

که لبخند بر لبانش قفل شده بود

از تو سفر کرد

همانی که سالها پیش در تو ناله میزد....

نگاه میکنی

«الله اکبر»

میدوی در میان صف

میدوی از خودت

میدوی تا بدانی کوچه میان آدمها غریبه است هر چند در آن مرده باشند

میدوی تا

همگی به رکوع

«سبحان ربی العظی.....»

عظیم ترین لحظه عروج

آه ،پوچ

میدوی تا انتهای همان روزنامه

زن با چشمانی گریان

وقفلی شکسته زیر پا

زیر پایت به سجده جسم سرخرنگی

«سبحان ربی العلی و بِ.....»

و به حضور غریب

غریبه ای سلام میدهی

پشت به همه سرخ پوشان

رو به مربع کوچک سیاهی نماز میخواند

سلام میدهی

به جمعیت قرمز پوش مینگری

رو به سوی مشتی کاغذ سبز در سجده اند.....

رو به سوی نیستی غریبی در عبادت

رو به سوی دیواری فروریخته در نگاه خورشید میسوزند!

به غریبه ای که لباسی از تارو پود نور پوشیده سلام میدهی

به او و آشنایی دیرینه ایی که با او پیدا کردی در یک لحظه!!!

به او و خودت سلام میدهی

یافتی

یافتی کسی را که تا دیروز قبل از خرید روزنامه در

دکه با تو آواز میخواند

گله میکنی

به رسم بی تابی

گله میکنی به عادت آدم بودن

فریاد میزنی سرخ میشوی

شیطان میشوی!

به تو مینگرد با نگاهی از نور

به پرواز در می آیی درون روزنامه!!!

گاه گاه گله میکنی

:

از تو

از خودم

از اینهمه هجوم قرمز

از خدا!!!

و آنکس که سالها پیش در تو لبخند میزد

لبخند زد

به تو، برای اولین بار در بیرون حصار و جود تو!!!...

«خدا بزرگتر از آن است که در وصف بگنجد!

الله اکبر »

به سجده میرود

و نور،

چشمان بیتایت را میبندی

و باز میکنیش به هجوم نور سبزی که در آسمان پرواز میکند

و این عروج

آه ، اوج

در میان کودکان

فرزندان خدا!

و تو در روزنامه عکسی میشوی در کنار زنی برای صفحه تسلیت

صدای شیاطین سرخ

:

قبول باشد!!!!

قبول باشد!!!...یا علی.

یک خط در میان

بودن و نبودن

و مسئله ای که بین بود و نبود مانده!!!

و این وهم پریده رنگ نارنجی پاییزِ باغ متروک همسایه در امتداد دو خط تا ابد موازی...

و بچه هایی که بدنیا نیامده دل به درخت پیچک باغ بسته اند!

تا تو، تو بیایی یک خط در میان

با همین چشمهایی از گریه آذین بسته

جاده را تا به انتها

بین بود و نبود دل بسته قدمهای تو کردم!

دریغ، دریغ از لحظه ای سایه!

تا نیامدنت باران را میهمان نمیکنم!

یادم آمد

یک خط در میان نذر کرده ام که شمعهایی برای آمدن آنکس که آمدنش را هیچ تقویمی

ثبت نکرده در بلندترین کوه سنگی حسرت روشن کنم!

یک خط در میان به آن قناری کوچک آموخته ام تا برای شمعدانی ها

پنجره را آواز بخواند

و خورشید را میهمان سفره خالی آسمان کند....

یک خط در میان پلک چشمانم میپرد

و من اثبات میکنم که دیروز

و شاید دیروزتر در انفجار لحظه مسموم عطش مرده ام

مرده ترین مرده سال

و تو باید بدانی

انتهای مرگ جایی است که تو راه میروی ،

حرف میزنی

و نفس میکشی!!!

و انتهای مرگ در انفجار مسموم سکوت جاده ایی است

که در انتظار آمدن تو به انتها نمیرسد

میان آن دو خط موازی!!!

تا ابد موازی...

یک خط در میان خواهرم هر شب به دیدن ما می آید

و ما از وقتی که پدر بزرگ مرده است

همیشه یک خط در میان سیاه پوشیده ایم!

مادر میگفت پدر بزرگ سالها قبل از تولد پدر مرده است!!!!!!!!....

یک خط در میان شرم پدر را من و برادر کوچکم که سالها قبل تولدش مرده است نقاشی میکشیم

و من با او از آوای حزن دخترکی میگویم که زیر بارانی از چشمهای مادر غرق شد غرق شد غرق شد تا

به تو

تو

تو

بفهمانددر ناتوانی دستهای ما نادانی نیست

تا به تو

تو

تو

بفهماند نیامدنت بهانه ایست ساده برای مرگ زندگی!!!

تا به تو

تو بفهماند یک خط در میان مرگ و زندگی در ساعت صفری که هیچگاه از خواب بیدار نشد

یعنی بهانه

و من تو را

تو را هیچگاه با قلمم ننوشته ام

و تورا میان هق هق دیروز و امروز کودک چشمانم

در متن یک کاغذ بی خط یک خط در میان بازی میکنم...!!...

این هم از جمله شعرهای یک خط در میونی منه.....

فکر میکنم 2 روزی از مرگ شاعر خوبمون آقای «منوچهر آتشی» میگذره ....

تسلیت نمیگم که مرگ پایان کبوتر نیست .....از خدا میخوام که «افعل بی ما انت اهله»

بی مناسبت نیست که یکی از شعرهای ایشون رو بنویسم:

تا لارها

تالار سرو خالیست

...........

ارابه های آتش ، شهر بزرگ را

متروک از اجاق گل سرخ

خاموش از ترانه و آواز کرده اند

. . . . . .

تالار سرو را دود

تالار نخل را اما

پژواک بانگ بفاخته سرشار رده است

ارابه های سبز قصیل

در کوچه های دهکده

آواز سبز سال سلیمند

عطر تر علفزلر و بابونه ی شفابخش

زخم تن زمین و هوا را مرهم نها دهاند

. . . . . . .

(ارابه های آتش

در تپه های ماسه فرو رفته اند)

خون زمین خواب آواران ساده ی تالار نخل را

بیدار کرده است

. . . . . .

تا لار سرو خالیست.